Valerie Popowski

Biografie

Aangezien ik gedeeltelijk opgevoed ben geweest door mijn dove grootouders, moest ik van kleins af aan creatief zijn in de manier waarop ik me uitdrukte. Dit heb ik nooit als een belemmering ervaren maar eerder als een sterkte, een plus. Doven communiceren niet alleen met gebarentaal. Er wordt gebruik gemaakt van gezichtsexpressie, lichaamshouding en de kracht van de bewegingen. Doven zijn zeer creatief in het zoeken naar verschillende manieren en doseringen om zich uit te drukken. Voor mij was dit vanzelfsprekend, ik groeide er mee op. Wie had gedacht dat deze vanzelfsprekende creativiteit een grote impact ging hebben op mijn professionele zingeving en hoe ik naar de wereld kijk.


In 1998 ben ik afgestudeerd aan de Hogeschool Provincie Antwerpen met als opleiding Orthopedagogie. Ik heb een buitenlandse stage in een psychiatrische instelling gevolgd waar ik met autistische kinderen, kinderen met ADHD en incestslachtoffers heb gewerkt. Ik heb ook de kans gekregen om in een MPI (medisch pedagogisch instituut) te werken waar ik kinderen met leerstoornissen en een fysieke handicap kon begeleiden.


Toen heb ik besloten om in een vluchthuis voor mishandelde vrouwen te werken als individueel begeleidster. Ik heb dit gecombineerd met mijn studies voor creatieve therapie en voelde direct dat ik in de juiste richting zat. Door het werken in een vluchthuis heb ik inzicht kunnen verwerven over intrafamiliaal geweld en de gevolgen hiervan.


Mijn eerste groepstherapieën in het vluchthuis gaf ik aan die vrouwen die eigenlijk nooit de kans hebben gekregen om voor zichzelf op te komen, zeker niet naar hun partner toe. Ik zal nooit vergeten wanneer mevrouw X de venster opendeed en haar ex partner, uitgebeeld in klei, door het venster gooide. De opluchting die ze hierbij voelde heeft mij enorm geraakt.
Op dat moment wist ik het gewoon… Creatieve therapie!
Ik apprecieerde het effect dat creatieve groepstherapieën op de vrouwen had en besloot hiermee verder te gaan door creatieve therapieën te geven in verschillende vluchthuizen. Mijn thesis: "Creatieve Therapie bij mishandelde vrouwen. Een theoretische benadering."


Wanneer het vluchthuis moest sluiten ben ik voor een jaar in een CAW gaan werken (centrum algemeen welzijn) waar ik geconfronteerd werd met verschillende thema's zoals echtscheiding, verslaving, afhankelijkheid, mishandeling, daders, daklozen, eenzaamheid,..
Dit heeft mij de opportuniteit gegeven om mezelf meer te verdiepen in die verschillende levensthema's.
Ik bleef echter nog altijd creatieve therapieën geven als freelancer in verschillende vluchthuizen. Ik heb zoveel vrouwen zien openbloeien tijdens hun creatief proces, dat ik het niet wou loslaten.


In 2001 ben ik bij Child Focus terechtgekomen waar ik gedurende 12 jaren consulente verdwijningen ben geweest.
Ik was de tussenschakel tussen ouders van vermiste kinderen en politie/magistraat. Dit waren boeiende jaren.

Op een gewone avond met mijn man, waren we de film "Into the wild" aan het zien. Na het zien van die film, begonnen we onze manier van leven in vraag te stellen, we discussieerden over onze verantwoordelijkheden, over het feit dat ik vroeger altijd wou reizen maar nooit de stap heb durven zetten, over andere culturen...
We besloten om 10 maanden met ons gezin een wereldreis te maken. 1 jaar voorbereiding maar woorden schieten tekort wanneer ik probeer te verwoorden waarom het 'life changing' was.
Natuurlijk kom je jezelf tegen, natuurlijk is het full time samenzijn met je man en kinderen soms zwaar,
maar deze intense innerlijke reis heeft me terug in contact gebracht met mezelf als vrouw, als moeder maar belangrijker nog, als individu van de wereld. Deze transformatie heeft mij ook naar de essentie gebracht. Tijd om uit mijn comfortzone te stappen, tijd om mijn passie te omhelzen. Tijd voor creatieve therapie.


Exprecious werd meteen gecreëerd bij mijn terugkomst.